gehospitaliseerd! donderdag 26 juni 2008

Tegen het einde van de sessie vorige week begon Austri opeens raar te doen. We zaten toen in de tuin van Hachiko en ze begon opeens toertjes te crossen en heel de tijd aan een stuk door te blaffen… Aangezien ons madam zo ongeveer nooit blaft was dat op zn minst onrustwekkend. Eenmaal binnen in Hachiko gecrosst ging ze in een hoekje zitten blaffen en was ze eigenlijk niet benaderbaar. Vanaf dat je haar probeerde aan te raken begon ze te happen en te doen, je mocht echt niet in haar buurt komen. Caroline en Hilde hebben haar dan toch te pakken gekregen en voor de zekerheid een muilbandje aangedaan.

We zijn er mee naar de faculteit dierengeneeskunde van de unief van Gent gereden. De conclusie daar was dat ze best wel eens door een beest gestoken kon zijn maar dat het dan niet normaal was dat ze na een 30-40 minuten nog altijd enorm stond te shaken. We hebben haar dan maar daar gelaten voor een nachtje observatie. Ondertussen is ze alweer lang bij ons, wat er mis was weten we nog altijd niet zeker… We weten wel dat ze er die dag in geslaagd was in een vuilbak te zitten dus waarschijnlijk had ze gewoon een kippenbotje opgefret ofzo, we zullen het nooit weten.

ik merk wel het verschil met Alien, we hebben weer een enorm actief beest in huis en de kat is niet meer gerust, maar ik ben toch blij dat ze terug is…

…Uitwisseling! dinsdag 10 juni 2008

jaja, het is eeuwen geleden dat ik hier iets geschreven heb maar zo’n fan van schrijven ben ik eigenlijk niet en elke keer dat ik mezelf probeer te overtuigen eraan te beginnen bedenk ik wel iets beters om te doen…

Het is dus uitwisseling, iedereen heeft twee weken een andere hond meegekregen…

Ik vind zo’n uitwisseling wel eens leuk, in het begin ben ik blij dat ik de slechte kantjes van ónze hond kwijt bent maar eigenlijk doet het je ook beseffen hoe weinig die je storen en beginnen de kantjes van die níeuwe hond je weer te ergeren.

Wij kregen Alien mee, een Golden Retriever die het gewend is om veel vrij te mogen rondlopen overdag. Bij ons is dat ni waar omdat ik overdag naar school moet en mama gaat werken. Nu heeft Alien nog geluk want met de examens ben ik wel ’s middags thuis.

Wat mij eigenlijk het eerste opviel aan Alien is dat ze heel onderdanig doet, of zo interpreteer ik het toch. Vooral de eerste ochtend had ze het erg, ze kwam echt volledig plat om de grond liggen voor mij, als je haar uit de bench haalt kruipt ze ook volledig tegen de grond, als ik haar leiband wil aandoen… Nu we bijna halverwege zijn begint dat te beteren(lees: ze is ergens tussen liggen en zitten in) maar toch…

Ze kan ook ongelóóflijk bedelen voor aandacht, zo echt lopen zeuren en janken en dan eens héél hoopvol kijken van nu gaat die mij toch wel aandacht geven e…? Nu moet ik zeggen dat Austri dat ook doet hoor, maar die is minder subtiel, ze springt gewoon op uwe schoot en staat daar dan te kwispelen.

Om mee te wandelen zijn het wel alletwee even grote varkens volgens mij. Waarom nu mooi meewandelen als ge ook kunt trekken naar elk apporteerbaar/eetbaar object? En waarom geen aanloopke nemen om zo hopelijk sterker te zijn dan het baasje en zo toch naar dat oh zo aantrekkelijke object toe te gaan… Wat dan natuurlijk buiten ons, plichtsbewuste baasjes gerekend is, wij blijven dus elke keer braaf staan en zetten ons schrap tegen dat jong geweld.

Alleen kent Alien nog een leuk truukje, in plaats van te blijven trekken gaat ze gewoon zo ver als ze kan… op de grond liggen, mét de leiding nog volledig gespannen. En dan kun je terug proberen haar mee te krijgen natuurlijk. Pas als ze al een beetje moe begint te worden bewijst ze dat ze perfect aan de leiband kan lopen en héél goed weet dat dat de bedoeling is want dan heeft ze geen hopen energie meer op overschot en wil ze gewoon terug naar huis en de snelste manier om thuis te geraken is.. niet meer trekken

Ik moet wel toegeven dat Alien véél rustiger is in huis, ook onze kat heeft het weer rustig. Austri kan zo echt in een opwelling toerkes beginnen draaien door de keuken en heel druk doen. Alien komt gewoon rustig aan je voeten liggen en je vergeet zelfs dat ze er is.

Maar hoe veel rustiger ze ook is, Alien wél blaft op commando en niet voortdurend ongewenst opspringt… ik zal toch blij zijn als we Austri terug hebben; al is het maar omdat labrador-haar véél minder plakt dan Golden Retriever-haar.

Nen hond.. moet dat niet blaffen?? ;-) dinsdag 15 april 2008

Vorige week was het weer sessie bij de A’tjes

We kregen twee commando’s mee: tug(trekken) en aboie(blaffen)

Bij Valéas was het eenvoudig om blaffen aan te leren; treiter met iets en geef het pas wanneer hij blaft en zeg ondertussen “flinke aboie”. Bijvoorbeeld bij het eten want dan blaffen ze toch bijna sowieso…

Die van ons dus niet… De enige moment waarop ze een soort gekef produceert is wanneer ze in haar benge zit en eruit wil en dat gedrag kunnen we moeilijk gaan belonen, hè. Maar treiter een kwartier met haar eten wanneer ze honger heeft, neem al haar speeltjes weg en zit haar dan te lokken met dat ene dat ze nog kan zien maar hou het hoog genoeg; niets frustreert haar genoeg om te beginnen blaffen. Ik heb ook al geprobeerd haar buiten te sluiten zodat ze zou beginnen blaffen om tot bij ons te geraken; tot nu toe hebben we nog niks gevonden waarvoor ze begint te blaffen maar we blijven proberen=D

Het tuggen gaat wél goed, meestal heeft ze zelfs al door dat ze achteruit moet lopen. Nu hopen dat het zo blijft e

Ondertussen is onze lichting compleet, donderdag waren er nog twee extra, inimini golden retrievertjes bij.  Dat maakt dus: Austri, Airco, Alfa, Amos, Alix en Alien… Austri is de enige labrador en al de anderen zijn Golden Retrievers, dat maakt het makkelijk om haar te herkennen, natuurlijk.

Ook wandelen begint eindelijk een beetje te lukken, ze begint het leuk te vinden om buiten te mogen maar de anti-trekkentechniek maakt toch niet al te veel indruk op haar moet ik zeggen. Tis ook wel lichtjes frustrerend om steeds te moeten blijven stilstaan omdat ons madam trekt wanneer je eens een deftige wandeling wou gaan maken en aan het eind van de straat beseft dat je er 20 minuten over hebt gedaan om gewoon tot daar te raken. Mja, k heb er wel vertrouwen in dat dat in orde komt in de toekomst… Net zoals het blaffen

Jammie; kauwgom maandag 7 april 2008

Austri heeft een nieuwe schat ontdekt op straat: kauwgom. En daar ligt het spijtig genoeg vol van bij ons op straat. Ze heeft ontdekt dat het bij sommige kauwgoms mogelijk is om ze gewoon van de straat te peuteren met haar tanden. En omdat we het apporteren niet mogen ontmoedigen kunnen we dat nog niet verbieden en mogen we het haar zelfs niet afnemen. Maar vanaf dat ze de kauwgom echt begint op te eten haal ik het toch uit haar mond hoor; t blijft iets degoutant. Vooral omdat ze nog heel vaak onze handen komt likken en beknabbelen

Tis vooral verbazend wat er allemaal op straat ligt; sokken; haarrekkers; appelsienschillen; enorm veel zakdoekskes… En ons Austri wil die natuurlijk allemaal oprapen en liefst nog opeten ook. Soms begint ze er ook gwn mee te spelen of erop te knabbelen. Dan legt ons madam zich rustig midden op stoep om een tijdje te knauwen op haar nieuwe trofee. Héél tof als je graag snel terug thuis was. Het valt ook op hoeveel mensen er niet opruimen wat hun hond achterliet. Wanneer je zelf een hond hebt en het altijd opruimt valt dat nog meer op. Maar ondanks al die afleidingen begint ze wel al flinker te wandelen moet ik zeggen. K Ben daarjuist nog weggeweest met haar en ze heeft al afgeleerd om te doen alsof ze moe is terwijl ze aan de leiband moet. ‘t Is ni alsof dat ik dat nog zou geloven nadat ze zo veel heeft meegestapt dit weekend, hoor, maar toch, tis nogal ergerlijk

Ondertussen ligt ze hier te dromen naast mij, in haar benge. Ze vindt het totaal niet erg om er ’s avonds in te moeten, zolang ze maar bij ons kan liggen. En zo zijn wij zeker dat ze braafjes blijft en niks in huis doet. Ze slaapt trouwens al lange nachten vind ik. Gisteren heb ik haar in haar benge gestoken tegen 11u. Tegen dat ik boven was is ze wel wat beginnen janken en blaffen maar na de derde keer “non”( tussendoor belonen terwijl ze stil was) hield ze definitief haar kop dicht. Toen ik deze morgen tegen 20 na 7 beneden kwam en haar eruit liet, had ze nog niets van haar laten horen dus da’s toch al ne lange nacht voor een puppie van 10 weken vind ik.

We hebben wel nog niet echt veel aan socialiseren gedaan. Kzal morgen precies eens met haar bus en tram op gaan en eens zien hoe ze daarop reageert. Nu da’k erover nadenk moeten we ook nog eens met haar richting kinderboerderij trekken om haar te laten wennen aan grote en kleine dieren( paarden en geiten versus konijntjes). En nog eens de lift in, en nog eens de Meir op… En dat allemaal binnen dit en twee weken want een puppie laat je best aan alles wennen voordat ie 12 weken is. Daarna is het misschien al te laat. Maar vuurwerk da’s toch nogal moeilijk om haar aan te laten wennen =D

Een weekendje Ardennen zondag 6 april 2008

Vrijdagavond zijn we dus vertrokken richting Ardennen, in de buurt van Bouillon voor een wandelweekendje. Het weer stak een beetje tegen maar echt totaal natgeregend zijn we gelukkig niet geweest. Austri vond het natuurlijk prachtig om zo te mogen rondlopen zonder leiband, zij liep natuurlijk voortdurend heen en weer tussen ons waardoor ze veel meer heeft afgelopen dan wij. Maar omdat ze nog zo klein is hadden we er op gerekend dat ze niet de hele tijd met ons zou kunnen meevolgen dus hadden we mijn oude rugzak meegenomen. We hadden gevreesd dat ze er niet in zou willen zitten maar ze vond het eigenlijk nog wel best plezant om te kunnen meekomen met ons en geen poot te moeten zetten. Toen ze echt moe was heeft ze zich zelfs helemaal tot een bolletje gerold onderin de rugzak en is daar in slaap gevallen. Klein probleempje op de “rooie wegen”; van auto’s heeft ze geen schrik, ze loopt er zelfs naartoe wat dus niet zo’n goed idee is =D

Mja, midden in de Ardennen rijden er niet zoveel auto’s dus was het niet zo’n probleem en hier in de stad loopt ze altijd aan de leiband, wat ze trouwens véél minder plezant vindt dan loslopen

Vandaag begon het te hagelen terwijl we aan het wandelen waren maar daar had ze eigenlijk niet zo’n last van. Ze had het volgens mij zelfs niet door in het begin. Tijdens het rondsnuffelen kwam ze bij een steil maar kort stukje bergaf, ons Austri is nog niet zo praktisch dus ze schoof gewoon die paar meter naar beneden. Daarna geraakte ze natuurlijk niet terug naar beneden waardoor we haar moesten gaan halen… Maar ze had haar lesje nog niet geleerd hoor.. tegen het einde van de wandeling besloot ze gewoon vrolijk nog eens een stukje naar beneden te schuiven, blijkbaar houden puppies óók wel van een schuifaf.

Dit weekend heeft is ze ook perfect zindelijk geweest maar dat is waarschijnlijk omdat we zo vaak buitenzaten en ze ’s avonds gewoon als een blok in slaap viel. Toen we vanavond thuiskwamen hadden we natuurlijk wel prijs. Een kakje… maar wel vlak voor onze terrasdeur wat ik een goed teken vind. En toen ik eraan kwam liep ze direct weg hoewel ze duidelijk niet klaar was wat dus betekent dat ze weet dat het niet mag.. ook positief. Tien minuutjes later zat ze weer voor de terrasdeur en toen ik haar de tuin inliet ging ze wel buiten. Dus er is beterschap in de situatie, dat werd anders wel tijd ook..

Voorlopig mag ze toch nog altijd niet in de living, niet tot ze perfect zindelijk is. Maar nu steken we haar gewoon in haar benge naast ons in de living zodat wij toch ook in de zetel kunnen zitten. Zo kunnen we haar ook in ‘t oog houden en zijn we zeker dat ze niet binnen doet.

de laatste dagjes van de vakantie… vrijdag 4 april 2008

t Zijn de laatste dagen van de paasvakantie en ons bibieke begint er al aan te wennen om overdag alleen te zijn. Ik was van vrijdag tot gisteren(donderdag) weg en mama had overdag een fotografiecursus dus moest zij dan in haar benge. Mama kwam natuurlijk wel overhuis ’s middags. Dat zal ik vanaf volgende week ook doen wanneer ik weer naar school moet. Ze slaapt ondertussen al door tot zo ongeveer half zeven – zeven uur dus haar zindelijkheid ’s nachts begint in orde te komen. Overdag daarintegen… Ook wandelen begint te gaan, ze doet niet meer voortdurend alsof ze moe is zodat we zouden teruggaan. Maar echt vlot gaat het toch nog niet ze. Ze bewijst ook dat ze een echte labrador is door alles wat ze maar op de grond ziet liggen direct op te rapen en meestal ook te beginnen opeten. Maar omdat we apporteren niet willen ontmoedigen mogen we haar die dingen niet afpakken. Met als resultaat dat ik al heel veel takjes en dorre bladeren heb proberen ruilen tegen papieren zakdoekjes/blikjes/flesjes/appelsienschillen/plastic/… Ze vindt het nog steeds veel leuker om los te lopen en het stukje dat we in het park lopen is voor haar dan ook een feest. ‘t Is ook veel simpeler voor mij, als ze dan eens blijft snuffelen of doet alsof ze moe is, blijf ik gewoon doorlopen. Uit schrik om alleen achter te blijven komt ze dan toch achter me aangekoerst

Er is ook een nieuwe manier om trekken af te leren ingevoerd op Hachiko… Valéas kreeg direct de wurgketting om en als ie dan trok moesten we gewoon een trek teruggeven zodat het even pijn deed en hij zou leren dat trekken niet aangenaam was en gewoon meewandelen wel… Nu heeft Austri een gewone halsband om en als ze begint te trekken moeten we gewoon blijven staan en niet meer bewegen tot ze niet meer trekt en er dus geen spanning meer staat op de les. Vanaf dat er geen spanning is mogen we belonen en weer verderlopen. Zo leert ze dat ze met trekken nergens geraakt en vanaf dat ze niet meer trekt we wél verdergaan naar waar ze wou…Maar als ons Austri trekt, voelt ze misschien wel een spanning in haar halsband, echt pijn doet het niet. Dus duurt het meestal wel even voordat ze stopt met trekken en duurt het nu ook lang om terug thuis te geraken.

Onze wandelingen verlopen zo: in het heengaan heel de tijd blijven lokken en haar overhalen om mee te komen, in het teruggaan is ze zo blij als wat dat we terug naar huis gaan en begint ze vrolijk vooruit te draven met als resultaat dat ze trekt en dat ik moet blijven staan… dit zo ongeveer om de twee stappen om het laatst… Ge kunt u inbeelden dat we niet zo heel ver geraken tijdens de wandelingen…

 Dit weekend gaan we naar de Ardennen waar ze de hele tijd vrij zal kunnen rondlopen waardoor ze waarschijnlijk wel veel beter zal meewandelen. Maar ik denk dat we toch een rugzak zullen meenemen voor het geval ze moe wordt; ‘t is en blijft nog maar een héél jong hondje, hoeveel energie ze ook heeft.

Sessie 1 vrijdag 28 maart 2008

Gisteren was het de eerste sessie. Wij dus richting Merelbeke waar we maar net op tijd aankwamen omdat de ring volstond door het slechte weer. We waren nog maar met vier pups van de 6 omdat er nog 2 moeten aangekocht worden. Ons Austri is wel de enige labrador van de lichting, al de rest zijn Golden Retrieverkes. S natuurlijk wel praktisch om ze te herkennen^^. Gisteren nog niet echt oefeningen gedaan met de pups, maar zo de algemene uitleg gekregen en hoe om te gaan met die schatjes. t Was wel goed om het allemaal nog eens te horen want na 2,5 jaar kan het geen kwaad om dat nog eens op te frissen natuurlijk.

Ze slaapt nog altijd bij mama op de kamer, deze nacht was ze er om half 5 of zoiets geloof ik maar toen was er al wel een ongelukje gebeurd in haar benge. Dat kan wel nog van gisterenavond geweest zijn. We waren er nog wel mee buitengeweest voor dat we haar erin stoken maar misschien moest ze toch nog gaan… Vandaag ging het goed, enkel vanochtend een klein accidentje en voor de rest van de tijd heeft ze niks meer binnen gedaan.

Ondertussen ligt ze alweer te slapen in haar benge, kzal er nog eens mee buiten gaan als ze wakker wordt. Tussen de kat en de hond is het nog altijd ni ok… De kat heeft enorm veel schrik van Austri(ookal kon hij het na een jaar wél vinden met Valéas, wat  echt een grote hond was). Austri denkt: hé dat loopt weg, misschien moet ik daar eens achter lopen. Waarop onze kat nog meer schrik krijgt en nog harder wegloopt. Tja das een cirkeltje dat pas zal stoppen als Mars eindelijk eens van zich af begint te bijten. En dat kan nog lang dure…

Hagel…hmm… woensdag 26 maart 2008

Omdat het vorige nacht 4 uur was had ik eergisteren goede hoop. Om kwart na 11 staken we haar weer in haar kooitje en gingen we slapen. Ik sliep nog steeds naast haar kooi… De eerste keer dat ik wakker werd was het kwart voor 3, ik was natuurlijk ni echt blij en oh ja, het was aan het hagelen. Ik hoorde haar piepen-dacht ik- dus ik kroop uit mijn slaapzak om haar buiten te laten op het terras, ik stond daar in mijn pyjama in de hagel en ons madam koerste direct terug naar de terrasdeur. Ik dacht: oké, zo dringend is het dus blijkbaar niet, of ze was gewoon een beetje piepend aan het ademen en moest helemaal niet. Na haar terug te hebben gestoken werd ik pas terug wakker om half zeven en ik dacht terug dat ik ze hoorde piepen, ik was heel blij dat ze het zo lang had volgehouden en stond dus direct recht voor haar. Maar toen ik haar kooitje open deed wou ze er niet eens uit, ik kroop dus direct terug in mijn slaapzak en pas om 7 uur moest ze echt buiten, heeft ze een plasje gedaan en is ze terug naar binnengegaan. Ze had natuurlijk totaal geen zin meer om in die kooi te gaan en rustig te moeten zijn dus toen heeft ze wel een halfuurtje liggen zagen. Maar ja tegen half 8 ben ik dan opgestaan en was het mama haar beurt om ervoor te zorgen Nu bleek dus dat ze een volledige nacht kon doen zonder te moeten opstaan maar overdag blijft ze nog in huis doen. We moeten haar echt nog duidelijk maken om niet meer binnen te gaan want ze kan het wel ophouden maar ze doet het gewoon niet :-s

Deze nacht hebben we haar nog uitgelaten voor te gaan slapen en dan zijn we gewoon gaan slapen(boven!). Ze heeft nog wel liggen janken en zeuren omdat ze niet alleen wou zijn dus daar moeten we nog iets op vinden. Uiteindelijk heeft mama haar eerst doen zwijgen en haar dan bij op haar kamer gezet maar ze heeft wel de nacht doorgemaakt zonder naar buiten te moeten( Maarten was er wel nog eens me buiten geweest toen hij thuis kwam)

Voorlopig blijven we er dus zo ongeveer om de twee uur mee buiten gaan en houden we haar scherp in t oog zodat ze niet stiekem ergens in de keuken plast ipv op wandeling.

Gaan wandelen met haar is trouwens wel een beproeving… Ons bibie gaat helemaal niet zo graag wandelen dus om de vijf botten gaat die gewoon zitten of liggen krabben aan haar ketting en dan moogde haar beginnen lokken en roepen om ze mee te krijgen. Maar wanneer we terugdraaien dan weet ze opeens niet hoe flink ze moet meelopen en hoe snel ze moet beginnen draven. Tssss ze zal nog wel leren dat het leuk is om te gaan wandelen en niet stom zeker….

K denk da we ze vanavond weer op de kamer van mama zetten om te slapen, en dan geleidelijk haar overdag eens alleen gaan laten in haar kooi zodat ze het leert. Nu het vakantie is, zijn we praktisch 24/24 bij haar maar vanaf dat de vakantie gedaan is, zal dat niet waar meer zijn…

Nacht 2 maandag 24 maart 2008

Nacht 2. Hmmm… Ik hoopte dat ze na een drukke dag goed zou slapen maarja, je weet maar nooit. Om kwart na 11 hebben we haar in haar kooitje gestoken en ben ik in mijn slaapzak gekropen. Ze was zo moe dat ze zelfs niet begon te jammeren omdat ze werd opgesloten. En jawel, pas om 4 uur begon ze te piepen, dus ik haar buitengestoken, laten plassen en terug binnengepakt. Ze was nog steeds slaperig genoeg om het niet erg te vinden dat ik haar in haar kooitje stak en ook deze keer begon ze niet te jammeren. Maar daarna duurde het spijtig genoeg niet opnieuw 4 uur. Om kwart na 6 liet madam weer van zich horen nadat ik al twintig minuten wakker was omdat ze lag te draaien en te doen. Dus nadat ze een mini-plasje had gedaan( ah ja het was nog maar 2 uur geleden) was ons bibie klaarwakker en had ze natuurlijk totaaaaaaal géén zin meer om terug in dat kotje te worden gestoken. Na er even mee te spelen kwam ze op mijn schoot een beetje op haar staart liggen zabberen dus toen heb ik haar er terug in gestoken. En deze keer begon ze wel te jammeren hoor. Pff… Maar ok ze is nog vrij braaf, na een paar keer “non” te zeggen werd ze wel stil. En dan duurde het weer tot 8 uur! Driewerf hoera voor ons Austrie!

Het kan onmogelijk zijn dat ze om 6 uur al terug naar buiten moest maar ik kan haar toch moeilijk negeren als ze begint te piepen? Dan zou ze waarschijnlijk gewoon harder beginnen jammeren vrees ik. En als ik haar verbied van te jammeren om 6 uur maar haar er daarvoor om 4 uur wél uithaalde als ze begon te piepen dan zou ik haar waarschijnlijk in de war brengen… Ach ja, gisterennacht was het 5 voor 6, deze nacht kwart na 6 dus ik hoop maar dat het morgen kwart voor 7 wordt ofzo, dan gaat het de goeie richting uit ^^

Ze plast ook nog veel binnen, het is alsof ze nog niet doorheeft dat dat niet mag. We blijven haar dus in t oog houden en haar elke keer straffen en buitenzetten als we haar kunnen stekken. Blijven volhouden zeker? Vanaf morgen staat mama er overdag alleen voor want ik ga speelplein doen. Ze zal haar voortdurend in t oog moeten houden.

Maar t is echt wel een schatje hoor, op dit moment is ze juist tegen mijn benen komen liggen… Ze wilt je altijd kunnen zien en draaft voortdurend achter je aan, echt schattig. Ze loopt op wandeling ook ongeloofljk braaf mee zonder leiband… Met leiband semmelt ze al wel eens, maar dat moet ze leren natuurlijk. Het zou ook kunnen dat ze niet zo’n fan is van dat ding waarmee je de leiband vastmaakt aan de ketting, dat ding is zo groot en zij zo klein dat dat een beetje tegen haar poten slaagt.

We waren van plan er vandaag mee naar de kinderboerderij te gaan maar nu blijkt dat die natuurlijk dicht is op maandag

Waarom zijn pups niet zindelijk van zichzelf??? =D zondag 23 maart 2008

Dus nu hebben we een jonge pup in huis. 8 weken is ze. En nog niet zindelijk. Totaal nog niet…

Caro zei van haar naast mij te laten slapen en dan vanaf ze begon te piepen haar even buiten te laten om te plassen, terug in de kooi te steken en dan verder te slapen. Ze zou waarschijnlijk de eerste keer wakker worden tegen 4 uur en dan nog eens tegen 8 uur. Tot zo ver de theorie dus.

Ik had besloten op een matje naast haar te slapen in de keuken omdat ik geen zin had om ’s nachts twee verdiepen naar beneden en weer naar boven te moeten met dat beest. Ten eerste vond ze het natuurlijk niet zo geestig van in zo’n kotje te worden gestoken(hoewel ze er al wel in had geslapen met het deurtje open) terwijl ik in de buurt lag. Dus ons madam begon te janken. Maar goed na een paar keer een strenge “non” en te belonen als ze stil was hield ze hare kop wel. Welgeteld 2,5 uur later was het zo ver. Niet om 4 uur dus maar om 2 uur al. Ik uit mijn bed, madam naar het terras gedragen in de vrieskou. Eerst wou ze dan nog niet buiten blijven natuurlijk, ah nee zo kou wie wilt er dan buiten blijven? Maar goed ze deed braaf een plasje, werd beloond en dan stak ik haar terug in haar benge. Terug gejank.  Deze keer was het wel meer zeuren maar na een paar keer stopte ze inderdaad terug. Ik content en nu maar hopen dat ze deze keer wat langer stil bleef. En inderdaad, deze keer duurde het wél vier uur voor ze weer wakker werd. Tot 6 uur dus. Maar ons Austrie’tje had er niet meer op gerekend terug in haar kotje te moeten. Het begon al te schemeren en madam was helemaal niet moe meer. Dus begon ze te zagen, dan stopte ze. Begon op een speeltje te knauwen, op de deur van het kotje te knauwen, zich nog eens te verleggen, nog eens te knauwen op een speeltje. Pfff, daar ging mijn slaap. Om half 8 kwam mama gelukkig naar beneden, liet haar uit de benge en ik ben naar boven gegaan om nog een beejte te proberen slapen in mn eigen bed…

 Blijkt dat Austrie nog niet helemaal doorheeft dat het de bedoeling is om buiten naar toilet te gaan, NIET binnen dus. We hebben al talrijke plasjes mogen opruimen omdat ze ons steeds te snel af is en we mogen natuurlijk enkel straffen als we haar kunnen stekken op het moment zelf. Nu steken we haar gewoon sowieso even buiten als ze geslapen heeft, en we proberen haar voor te zijn…

‘T is wel echt een schatje. Enorm aanhankelijk ook. Van het moment dat je begint rond te lopen in de keuken dan blijft ze je volgen en achter je aan te lopen. Zelfs al ligt ze te slapen, ze staat toch recht om te zien waar je naartoe bent. Nu is dat enorm schattig natuurlijk maar ik vrees dat ze daardoor later zich wel veel eenzaam zal voelen. Nu is het vakantie dus zijn we veel thuis maar eenmaal dat ik terug naar school moet zal ze veel alleen zitten vrees ik. Nu maar hopen dat ze tegen dan zindelijk genoeg is. Maar dat zal wel; we blijven hopen